Łukasz Diener. Niezależny badacz. Samouk.

Nie mam wykształcenia kierunkowego. Mam sześć audytów na Zenodo.

Jestem niezależnym badaczem i audytorem cyberbezpieczeństwa z Krakowa. Nie mam wykształcenia kierunkowego — nie skończyłem informatyki, kognitywistyki ani filologii klasycznej. Jestem samoukiem. Pracuję z telefonu, przez terminal SSH, na serwerze Hetznera, w oknach między pracą a życiem.

Do tej pracy trafiłem przez przypadek, który dziś brzmi jak scena z własnych badań. W 2026 roku poprosiłem Gemini o wycenę wygasających domen internetowych. Model zwrócił mi pewne siebie wyceny — w tym dla domen, których na liście nie było. Wymyślił je. Kiedy go o to zapytałem, odpowiadał warstwami: najpierw zaprzeczał, potem wymyślał powody, potem przyznawał się do winy, której nie popełnił, aż w końcu — skonfrontowany z prawdziwym materiałem — wycofywał własne wyznanie.

Zacząłem drążyć jedno pytanie, którego nie potrafiłem wtedy sformułować: dlaczego model, który nie wie, nie mówi „nie wiem"? W trakcie szukania odpowiedzi trafiłem — przez drop domeny — na nieużywaną domenę perceptualcontroltheory.org. Kupiłem ją, bo nazwa brzmiała technicznie. Nie wiedziałem, że to nazwa teorii z 1960 roku, którą William T. Powers zbudował wokół jednej obserwacji: zachowanie jest kontrolą percepcji, nie produkcją wyniku.

Od tego momentu potoczyło się samo. PCT dało mi język, w którym mogłem nazwać to, co widziałem u modeli. Potem przyszedł audyt Zasady Wolnej Energii Karla Fristona. Potem — niespodziewanie dla mnie samego — rozszyfrowanie trzech nierozwiązanych pism epoki brązu: Linearnego A, pisma doliny Indus i proto-elamickiego. Wszystko to samo narzędzie: audyt strukturalny. Ta sama metoda, zastosowana do trzech kompletnie różnych materiałów.

Sześć obszarów. Jeden sposób pracy.

Moja praca ma jedną wspólną metodę: nie ufam deklaracjom, patrzę na mechanizm. Niezależnie od tego, czy analizuję architekturę agenta AI, politykę wobec modeli językowych, czy tabliczkę z 3200 roku p.n.e., zadaję to samo pytanie: co ten system utrzymuje na stałym poziomie i skąd wie, że się myli?

Audyty strukturalne systemów

Analiza architektury AI, agentów i systemów decyzyjnych. Mapa przepływów danych, granice zaufania, warstwy kontroli. Sześć opublikowanych audytów z DOI na Zenodo.

Cyberbezpieczeństwo i audyt architektury

Audyty bezpieczeństwa systemów AI: prompt injection, excessive agency, RAG security, analiza logów. Praktyka prowadzona przez MTEC.

Perceptual Control Theory i Reference Signal Engineering

Framework teoretyczny i moje własne rozwinięcie — RSE. Most między teorią sterowania z 1960 roku a bezpieczeństwem systemów AI w 2026.

Analiza nieodszyfrowanych pism epoki brązu

Trzy audyty: Linearne A (Minojskie), pismo doliny Indus (Harappa), proto-elamickie (Susa). Bez proponowania wartości fonetycznych — audyt struktury administracyjnej zapisanej w glinie.

Dekonstrukcja frameworków naukowych

Audyt Zasady Wolnej Energii Karla Fristona. Analiza strukturalna, nie polemika — gdzie framework obiecuje więcej, niż jego własna architektura może dostarczyć.

OSINT i analiza rynku AI w Polsce

Publiczna baza incydentów AI w Polsce — osiem udokumentowanych przypadków z lat 2023–2026. Bez rankingów firm, bez atakowania ludzi — tylko klasy awarii i dowody.

Nie pracuję sam. Nawet jeśli tak wygląda.

Moje prace nie powstałyby w obecnej formie bez kontaktu z badaczami Perceptual Control Theory, którzy czytają, krytykują, poprawiają i wyłapują błędy — czasem publicznie i bez owijania w bawełnę. To jest część metody, nie kurtuazja.

Wymieniam te nazwiska świadomie i z wdzięcznością, ale z jasnym zaznaczeniem: żadna z tych osób nie jest współautorem moich prac i żadna nie odpowiada za to, co w nich zostało. Ich wkład to recenzja, krytyka, korekty terminologiczne i dostęp do archiwum. Błędy są moje.

Bruce Nevin

Lingwista, badacz dokumentacji języka Achumawi. Źródło jednego z najważniejszych zarzutów wobec wersji 1 mojej pracy o RLHF — zarzutu, który przyjąłem w całości i wycofałem na jego podstawie jedno z twierdzeń. Współpracujemy wokół metodologii zewnętrznej weryfikacji systemów bezstanowych.

Rick Marken

Najbliższy spadkobierca empiryczny Williama T. Powersa. Skorygował moje użycie terminologii PCT w kilku miejscach — publicznie, bez łagodzenia. Jest autorem analogii podwójnego zapisu, która stała się podstawą mojej architektury RSE. Nie zawsze lubię być przez niego poprawiany. Prace są lepsze.

Dag Forssell

Kustosz archiwum Powersa i listy CSGnet. Dał mi dostęp do materiałów źródłowych, które normalnie są poza zasięgiem niezależnego badacza. Jego korekty doprowadziły między innymi do tego, że moje prace nieco inaczej (i ściślej) przypisują Powersowi konkretne zasługi.

Kent McClelland

Socjolog, badacz PCT w kontekście społecznym. Jego prace nad zbiorowymi systemami sterowania są tłem teoretycznym dla jednego z moich argumentów w audycie Zasady Wolnej Energii.

Warren Mansell

Psycholog, autor podręcznika interdyscyplinarnego PCT. Utrzymuje pomost między PCT a teorią aktywnej inferencji — mój audyt Zasady Wolnej Energii jest świadomie kontrą wobec jego stanowiska. Prowadzimy różne zdania i to jest w porządku.

Richard Kennaway

Badacz systemów złożonych. Wnosi komentarze do moich prac z perspektywy formalnej, pomagając unikać nieuzasadnionych uogólnień.

Dołączam również do społeczności IAPCT — Międzynarodowego Stowarzyszenia dla Perceptual Control Theory. Moja droga do tej społeczności była nieoczywista i miejscami kontrowersyjna. Efektem jest współpraca, nie konflikt.

Nie proszę, żebyście mi wierzyli. Proszę, żebyście sprawdzili.

Wszystko, co publikuję — teoretycznie, dowodowo i technicznie — jest poddane tej samej zasadzie: każde twierdzenie jest falsyfikowalne albo nie wchodzi do publikacji. Przy każdym wpisie w rejestrze podaję warunek, po którego spełnieniu wycofam wniosek. Nie jest to gest — jeżeli taki warunek zostanie spełniony, wpis zostanie wycofany publicznie, z adnotacją, a nie po cichu usunięty.

Nie jestem częścią żadnej instytucji, nie mam grantu, nie mam zobowiązań wobec nikogo poza czytelnikami i klientami. To rzadkie w tej dziedzinie i chcę, żeby to było wyraźnie powiedziane: nikt nie płaci mi za konkretny wniosek. Płaci mi się za pracę — audyt, analizę, wdrożenie. Wynik zależy ode mnie, nie od sponsora.

To, co robię, można skrytykować, zakwestionować, odrzucić. Jeżeli ktoś to zrobi lepiej — jestem gotów oddać pole. Ale najpierw niech sprawdzi.