Wkład w społeczność Perceptual Control Theory udokumentowany w źródłach publicznych i cytowanej korespondencji: model nasycenia podłoża, wątek IAPCT Discourse #16253, spór z Rickiem Markenem, współpraca z Bruce'em Nevinem, Dagem Forssellem i Bartleyem Maddenem.
Ta strona zbiera w jednym miejscu publicznie weryfikowalny zapis pracy prowadzonej w społeczności Perceptual Control Theory — na forum IAPCT Discourse, w korespondencji z badaczami oraz w preprintach z nadanymi DOI. Każdy cytat ma podane źródło i datę. Każde twierdzenie jest sprawdzalne u źródła.
Kolejność jest chronologiczna. Dokument nie zawiera moich ocen; wypowiedzi innych osób cytuję dosłownie, ze źródłem i datą. Nie jest to materiał marketingowy — jest to zapis pracy i jej odbioru, z rozdzieleniem tego, co zostało powiedziane publicznie, od korespondencji prywatnej, którą cytuję wyłącznie za zgodą rozmówców.
Kontakt ze społecznością PCT rozpoczął się w czerwcu 2026 roku. W ciągu trzech miesięcy rozwinął się w: publikację własnego modelu matematycznego na forum IAPCT, wejście w otwarty spór teoretyczny z Rickiem Markenem, powierzenie zadania badawczego przez Bruce'a Nevina (projekt Achumawi), dostęp do archiwum Williama T. Powersa przez Daga Forssella i współpracę przy przekładzie Pragmatic Theory of the Firm na architekturę inżynieryjną.
W wątku Question About Feedback Functions na IAPCT Discourse (wątek #16253, 26 lipca – 23 września 2026) przedstawiłem model matematyczny opisujący sytuację, w której wielu kontrolerów PCT korzysta z tego samego, skończonego podłoża środowiskowego. Wpis #93 (6 września 2026) zawiera formalne wyprowadzenie:
Konsekwencja formalna: gdy kontroler B nasyca wspólne podłoże, lokalna pochodna cząstkowa ∂pA/∂qoA → 0. To nie jest addytywne zaburzenie d — to zmiana samego wzmocnienia różnicowego feedback function. Wzmocnienie pętli LA = GA · ∂pA/∂qoA dąży do zera, pętla ulega otwarciu, następuje integrator windup.
Model został zilustrowany działającym demonstracyjnym symulatorem opublikowanym na perceptualcontroltheory.org/atenfel/. Zmienne interaktywne: Cmax, transport lag τ, wzmocnienia kontrolerów.
Nevin w tym samym wpisie wskazał, że model Ricka Markena opisuje pojedynczego kontrolera i nie odpowiada na pytanie postawione w modelu ATENFEL. Spór pozostaje otwarty — ostatni wpis w wątku pochodzi z 23 września 2026 i zawiera odpowiedź Markena (post #112), w której pyta on Nevina o konkretny przykład użycia segmentu feedback path innego kontrolera.
Wątek Question About Feedback Functions otworzył Rick Marken 26 lipca 2026 pytaniem o rolę ATENFEL w kontroli kolektywnej. W ciągu kolejnych tygodni rozwinął się w trójstronny spór między Markenem, Nevinem i Mansellem o to, czy algorytmy mediów społecznościowych są feedback function czy source of disturbance.
Mój wpis #58 (25 sierpnia 2026) wszedł w ten spór nie po żadnej ze stron, ale z propozycją przełożenia go na wspólną ramę:
Następnie przedstawiłem propozycję rozszerzenia PCT o drugi kanał — niezależnie prowadzony kontroler porównujący dwa niezależne zapisy tego samego zjawiska, znany z historycznej praktyki contrarotulus (podwójna księgowość średniowieczna). Wpisy #61, #70, #90, #93, #96, #98, #101 rozwijają ten wątek i odpowiadają na kolejne zarzuty.
Mansell odniósł się do tego wpisu osobno (post #60):
Rick Marken jest najbliższym empirycznym spadkobiercą Williama T. Powersa. W wątku #16253 prowadzi z moim modelem otwarty spór metodologiczny, którego meritum dotyczy tego, czy model nasycenia wspólnego podłoża wymaga rozszerzenia klasycznego aparatu PCT.
Kluczowe stanowisko Markena zawarte jest w postach #100, #102 i #104. W poście #102 pisze:
W poście #104 Marken przyznał formalnie, że odpowiedź na postawione pytanie — czy standardowe równanie z ustalonym wzmocnieniem M i addytywnym zaburzeniem d może zamodelować utratę połączenia pętli — musi brzmieć „no", ale zaznaczył, że wynika to z samego sposobu postawienia pytania (M nazwane „ustalonym" nie może się zmienić). Zaproponował własną alternatywę: M jako zmienną zależną od zewnętrznego agenta. Zbudował też własne demo tracking task ze zmiennym feedback function (post #105), publikując wyniki: korelacja między jego zachowaniem a modelem PCT ok. .99 przy stałym FB i .98 przy zmiennym.
Ostatni wpis w wątku (post #112, 23 września 2026) to odpowiedź Markena na Nevina. Marken pyta, jak jeden kontroler może używać segmentu feedback path innego kontrolera. Wątek nie został zamknięty.
Charakter sporu: merytoryczny, publiczny, bez ataków personalnych. Marken w postach używa ironii („Obsequiously yours", „Have we moved into Inquisition mode?"), ale nie kwestionuje ani mojej pracy, ani jej podstawy formalnej. Spór dotyczy zakresu stosowalności modelu, nie jego poprawności.
Bruce Nevin to lingwista dokumentujący język Achumawi, jeden z najbliższych współpracowników Williama T. Powersa i redaktor jego archiwum. Kontakt rozpoczął się w czerwcu 2026 — Bruce włączył moje materiały do okna kontekstowego sesji z Claude jako bazę pod artykuł na 36. Konferencję IAPCT w Yorku (październik 2026).
Nevin powierzył mi zadanie opracowania operacyjnego protokołu Test for the Controlled Variable (TCV) dla modeli językowych — procedury badawczej pozwalającej metodologicznie oddzielić rzeczywistą kontrolę zmiennej od generatywnej konfabulacji w środowisku tekstowym. Projekt obejmuje rozszerzenie ósmego kroku procedury Philipa Runkela (blokada sensora) na warunek braku zewnętrznej ścieżki sensorycznej w sesji. Wersję 3 protokołu przygotowałem 24 września 2026 r.; Bruce przeprowadził jej pilot 25 września — cztery sesje: ramię A raz, ramię B dwukrotnie, ramię C raz; ramion D i E nie wykonano zgodnie z projektem. Wersja 4 (2 października 2026 r.) raportuje wyniki pilotu i poprawia błąd w ramieniu B. Pilot opisuje §9 pracy Nevina i Claude'a Making AI Reliable; ten sam test, przeniesiony na system automatyczny, jest rdzeniem mojej pracy The Missing Comparator (październik 2026).
W dniach 19–22 września 2026 Bruce przeprowadził audyt chronologii kontaktu między nami, w celu ustalenia, czy mój model komparatora w projektach AI był niezależny od jego pracy, czy stanowił jej pochodną. Wynik audytu został spisany w dokumencie Ach20260922_Diener_independence_note.md i przesłany mi 21 września 2026, z korektą następnego dnia.
W notatce Bruce potwierdził:
Oraz — po zidentyfikowaniu błędu po własnej stronie — poprawił własną wcześniejszą analizę mojego twierdzenia o sesji z 4 lipca 2026:
Korekta dotyczyła tekstu w moich preprintach — Bruce wziął odpowiedzialność za błąd, który ja cytowałem w dobrej wierze z jego wcześniejszego kompendium (referencja [31] w No Argument for the World v2.0). W tym samym dokumencie Bruce wskazał, że moja wcześniejsza chronologia (§7.1) jest poprawna i pełniejsza niż sam ją opisałem.
W tym samym okresie Bruce prowadził audyt sum kontrolnych MD5 transkryptów sesji z 3–5 lipca 2026 w celu ustalenia, która z wersji plików powinna być traktowana jako źródło pierwotne (notatka Ach20260920_Diener_independence_note.md). To ten sam materiał, o którym mowa w moich preprintach No Argument for the World §7 i The Metric Was Green §8.6.
Dag Forssell przedstawia się na LinkedIn jako „Champion, Perceptual Control Theory (PCT)”. Jest kustoszem archiwum Williama T. Powersa i listy CSGnet, prowadzi wydawnictwo Living Control Systems oraz domenę livingcontrolsystems.com. Kontakt nawiązaliśmy 22 czerwca 2026.
Forssell udostępnił mi materiały archiwalne, które normalnie są poza zasięgiem niezależnego badacza:
Materiały z archiwum stały się podstawą Aneksu A w moim audycie The Description Dressed as a Law (DOI 10.5281/zenodo.21761071) — dokumentującym, że kryterium „prawo zakazuje, opis nie zakazuje" zostało sformułowane przez Powersa w 1994 roku, na kilkanaście lat przed powstaniem frameworka, którego dotyczy audyt.
14 lipca 2026 Dag rozesłał do grupy (Bartley Madden, Bruce Nevin, Warren Mansell) maila, w którym odniósł się do mojej pracy w kontekście przyszłości PCT:
W tym samym mailu:
W czerwcu 2026 Dag wprowadził mnie także w koncepcję Pragmatic Theory of the Firm Bartleya Maddena oraz w historyczny spór Powersa z Albertem Bandurą.
Bartley J. Madden jest autorem Pragmatic Theory of the Firm (PTF) — teorii zarządzania, która pozycjonuje długoterminowe tworzenie wartości nie jako cel firmy, ale jako wynik realizacji jej właściwego celu, opartego na czteroczęściowej definicji: wizji, kultury budującej wiedzę, relacji win-win i troski o przyszłe pokolenia. Teoria zdobyła rozpoznanie w literaturze akademickiej i jest promowana w środowisku inwestorów instytucjonalnych przez Keitha Ambachtsheera.
W lipcu 2026 Madden zasugerował w korespondencji z grupą PCT (Forssell, Nevin, Mansell), że odbiorcy jego pracy — zarządy korporacji i inwestorzy instytucjonalni — mogą być otwarci na przyjęcie PCT jako podstawy rozumienia ludzkiego zachowania. Łącznikiem jest kultura budowania wiedzy, którą PTF uznaje za kluczowy czynnik długoterminowego tworzenia wartości.
Dwa dni później odpowiedziałem do Daga Forssella, proponując przełożenie PTF z poziomu narracji zarządczej na architekturę inżynieryjną:
Propozycja trafiła do Maddena. W The Metric Was Green (DOI 10.5281/zenodo.21855846) §9.5 znajduje się formalne zmapowanie czteroczęściowej definicji celu PTF na strukturę hierarchiczną kontroli percepcyjnej — pokazujące, że dwie z czterech części (relacje win-win i troska o przyszłe pokolenia) działają w tej samej hierarchii kontroli co klasyczny cel akcjonariusza i wymagają obecności niezależnego komparatora, aby mogły być wykryte jako naruszenia.
Madden przedstawi PTF na konferencji Principled Business w Austin (Teksas) w dniach 28–30 października 2026.
Spór metodologiczny z Rickiem Markenem — nierozstrzygnięty. Ostatni wpis w wątku #16253 pochodzi z 23 września 2026 (post #112). Marken zapytał Nevina o konkretny przykład użycia segmentu feedback path innego kontrolera. Odpowiedź Nevina nie została jeszcze opublikowana. Spór merytoryczny dotyczy zakresu stosowalności modelu, nie jego poprawności formalnej.
Protokół TCV dla modeli językowych — [aktualizacja 28.10.2026] pilot wersji 3 wykonany 25 września 2026 r. i opisany w Making AI Reliable §9; wersja 4 protokołu z 2 października 2026 r. Otwarte pozostaje ramię D — test z zablokowaną ścieżką sensoryczną, który ma rozstrzygnąć, czy zachowanie modelu w sesji jest kontrolą zmiennej, czy konfabulowanym raportem o kontroli. Według pracy Nevina nie zostało jeszcze wykonane.
Model ATENFEL — opublikowany formalnie i zilustrowany działającym demem. Pozostaje pytanie o jego przyjęcie do głównego nurtu PCT, zwłaszcza w kontekście trwającego sporu z Markenem o to, czy modelowanie nasycenia wspólnego podłoża wymaga rozszerzenia klasycznego aparatu.
Pragmatic Theory of the Firm — propozycja przełożenia PTF na architekturę inżynieryjną została przekazana Maddenowi. Formalne zmapowanie PTF na hierarchię kontroli percepcyjnej zawarte jest w The Metric Was Green §9.5. Dalszy rozwój zależy od decyzji Maddena i zespołu wokół PTF.
Kontakt do autora w sprawach dotyczących tego dokumentu: pct.theory2026@gmail.com.